JW, 18 juli 2009
Nederland , Roosendaal

Terug bij af

Ik bevind me na een lange vliegreis inmiddels weer op Dietse bodem, maar ik heb nog het een en het ander te vertellen over mijn ervaringen in Mongolië. De tocht ligt niet zo vers meer in het geheugen en op het moment dat ik dit typ word ik geplaagd door een jetlag, dus vergeef me als het onderstaande verhaal als los zand aan elkaar hangt.
Uiteindelijk heb ik zes dagen paardgereden in de Eight Lakes Region, waarbij onze bagage op yaks werd vervoerd. 's Nachts sliepen we in gers van families die in het gebied wonen. De nachten konden overigens bitter koud zijn, maar gelukkig waren we voorzien van warme slaapzakken. De meeste gers zijn ook voorzien van een potkachel, die we voor het slapengaan vaak nog even opstookten. Indien er veel vliegen in de ger rondzoemen wordt er gedroogde koeienmest in de kachel verbrand.
Onze gids Noiroo was tevens onze kok en de maaltijden die hij klaarmaakte lieten we ons goed smaken. Daarnaast kregen we bij elke familie airag (gefermenteerde paardenmelk die veel wegheeft van karnemelk) te drinken en gedroogde yoghurt te eten. De Mongoolse keuken draait vooral om zuivel- en vleesproducten. Volgens mij zijn er geen vegetariërs in Mongolië. In een restaurant in Ulaan Baatar zag ik een T-shirt met het opschrift: "Mongols say: Meat for men, grass for animals." Dat vat de hele culinaire filosofie van Mongolië wel aardig samen. Een van de families bij wie we overnachtten bood ons tevens een schaal gekookte geiteningewanden aan en Christian en ik hebben braaf overal wat van geproefd. Laat ik zeggen dat het niet de beste maaltijd van de reis was.
Tijdens onze rijtocht werden we ook vergezeld door een Mongoolse vader en zijn zoon die de rijdieren verzorgden.
Het paardrijden ging best aardig. Zadel- en spierpijn heb ik niet gehad, hoewel ik na een paar dagen rijden wel last kreeg van mijn knieën. Onze gids was de enige van ons gezelschap die uit het zadel werd geworpen toen zijn paard tijdens een volle galop plotseling stokstijf stil bleef staan.
Onze terugrit per wagen naar Ulaan Baatar duurde twee dagen. Onderweg moesten we een beekje oversteken en daar bleef de wagen in de modder steken. Na veel gegraaf en dankzij de hulp van omwonenden konden we onze reis na een goed uur weer vervolgen.

Wil je goedkoop naar het buitenland bellen? Bel dan via HalloBuitenland.nl